Pochwała paschału
DOI:
https://doi.org/10.21906/rbl.3796Słowa kluczowe:
paschał, Wigilia Paschalna, Exsultet, światło, liturgia, symbolika, ZmartwychwstanieAbstrakt
Artykuł ukazuje teologiczne, liturgiczne i historyczne znaczenie świecy paschalnej w liturgii Wigilii Paschalnej. Paschał przedstawiony jest jako jeden z najważniejszych symboli Zmartwychwstałego Chrystusa oraz znak światła, które zwycięża ciemność grzechu i śmierci. Artykuł omawia biblijne i żydowskie korzenie symboliki światła, rozwój chrześcijańskiej liturgii światła, historię i teologię Orędzia paschalnego (Exsultet), a także symbolikę samej świecy paschalnej i jej znaczenie w duszpasterstwie. Paschał ukazany jest nie tylko jako element liturgii, lecz także jako znak prowadzący wierzących do głębszego zrozumienia misterium paschalnego i życia chrześcijańskiego.
Bibliografia
Auf der Maur, H. (1983). Feiern im Rhythmus der Zeit. I. Gottesdienst der Kirche. Verlag Friedrich Pustet.
Baldovin, J. (1987). Easter. W M. Eliade (red.), The Encyclopedia of Religion (t. 4). MacMillan & Collier Macmillan.
Ceremoniał liturgicznej posługi biskupów: odnowiony zgodnie z postanowieniem świętego Soboru Watykańskiego II, wydany z upoważnienia papieża Jana Pawła II, dostosowany do zwyczajów diecezji polskich. Wydanie wzorcowe (2013). Księgarnia św. Jacka.
Chmiel, J. (1990). Żydowskie korzenie chrześcijańskiej liturgii. Ateneum Kapłańskie, 82(1), 51–62.
Danielski, W. (1983). Exultet. W R. Łukaszyk, L. Bieńkowski & F. Gryglewicz (red.), Encyklopedia Katolicka (t. 4, kol. 1470–1471). Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.
Doelger, F. J. (1958). Lumen Christi. Cerf.
Fuchs, G., & Weikmann, H. M. (1992). Das Exsultet. Geschichte, Theologie und Gestaltung der österlichen Lichtdanksagung. Verlag Friedrich Pustet.
Greger, P. (2003). Wigilia paschalna w nauczaniu Jana Pawła II. Anamnesis, 10(2), 63–72.
Lijka, K. (2007). Rewaloryzacja roli paschału w odnowionej liturgii Wigilii Paschalnej. Uniwersytet im. Adama Mickiewicza Wydział Teologiczny.
Madej, H. (1983). Exultet. Zwoje. W R. Łukaszyk, L. Bieńkowski & F. Gryglewicz (red.), Encyklopedia Katolicka (t. 4, kol. 1471–1472). Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.
Mohrmann, C. (1952). Exultent divina misteria. Ephemerides Liturgicæ, 65(3), 274–281.
Nadolski, B. (1991). Liturgika II. Liturgia i czas. Pallotinum.
Nadolski, B. (2006). Leksykon liturgii. Pallotinum.
Obrzędy błogosławieństw dostosowane do zwyczajów diecezji polskich. Wprowadzenie teologiczne i pastoralne. (1994). Księgarnia św. Jacka.
Pisarzak, M. (1979). Zmiana pojęć w liturgii błogosławieństw. Ruch Biblijny i Liturgiczny, 32(4), 205–222. https://doi.org/10.21906/rbl.1265
Pośpiech, R. (1995). Muzyka paschalnej radości. Liturgia Sacra, 1(1–2), 123–130.
Schenk, W. (1967). Rok liturgiczny. W F. Blachnicki (red.), Wprowadzenie do liturgii (s. 432–466). Księgarnia św. Wojciecha.
Schmidt-Laubner, H. Ch. (1990). Das Pascha-Mysterium im Osterlob – Zur Feier der Osternacht. W H. Christoph (red.), Die Zukunft des Gottesdienstes. Calwer Taschenbibliothek.
Sidur sefat emet. (1993). Goldschmidt Basel.
Sinka, T. (1988). Zarys liturgiki. Gorzowskie Wyższe Seminarium Duchowne.
Unterman, A. (1989). Żydzi. Wiara i życie. Wydawnictwo Łódzkie.
Opublikowane
Jak cytować
Numer
Dział
Copyright (c) 2021 Adam Sierzchuła
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 4.0 Międzynarodowe.
Autorzy publikujący w czasopiśmie udzielają jego wydawcy zgody o następującej treści:
- Autor zachowuje autorskie prawa majątkowe do utworu, a jednocześnie udziela wydawcy czasopisma zgody na jego pierwszą publikację w wersji drukowanej i wersji online na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 4.0 Międzynarodowe oraz zgody na wykonywanie opracowań, w tym przekładów.
- Autor ma możliwość udzielania zgody niewyłącznej na opublikowanie utworu w wersji, która ukazała się w czasopiśmie (np. zamieszczenia go w repozytorium instytucjonalnym lub opublikowania w książce), wraz z informacją o jego pierwszej publikacji w czasopiśmie.
- Autor może umieścić swój utwór online (np. w repozytorium instytucjonalnym lub na swojej stronie internetowej) jeszcze przed zgłoszeniem utworu do czasopisma.
